ઓસ્ટીઓપથ અને શિરોપ્રેક્ટર વચ્ચેનો તફાવત

ઓસ્ટિઓપૅથ વિ કેરોપ્ર્રેક્ટર

ઓસ્ટીઓપૅથ અને શિરોપ્રેક્ટર એ શારીરિક રોગોનો જ રીતે ઉપયોગ કરે છે: તેઓ શરીરને આત્મનિર્ભર સિસ્ટમ તરીકે જુએ છે જે પોતાને હીલિંગ કરવા સક્ષમ છે. એન્ડ્રુ ટેલરે 1874 માં પાછા ઓસ્ટીઓપેથી ચળવળની સ્થાપના કરી હતી, જ્યારે તેના ભૂતપૂર્વ વિદ્યાર્થીઓ ડેનિયલ ડેવિડ પાલ્મરે 18 9 5 માં ચિરોપ્રેક્ટિક ચળવળનો પ્રારંભ કર્યો હતો. જે લોકો osteopaths અને શિરોપ્રેક્ટર્સના માર્ગથી અજાણ હોય છે તેઓ ભૂલથી એમ માને છે કે તેઓ એ જ હીલીંગ કાર્યવાહીનું પાલન કરે છે. છેવટે, તે બંને તેમના દર્દીઓને નિદાન કરવા માટે એક જ તકનીકનો ઉપયોગ કરે છે: પેલપેશન, અથવા ટચ, અને નિરીક્ષણ.

તે બંને એમઆરઆઈ સ્કેન, પેશાબ ટેસ્ટ, લોહીના પરીક્ષણો અને નિદાન કરતી વખતે એક્સ-રે ઉપયોગી છે. જો કે, ઓસ્ટીઓપૅથ્સ અને શિરોપ્રેક્ટર્સની સમાન ડાયગ્નોસ્ટિક તરકીબો હોવા છતાં, જ્યારે તે શારીરિક રોગોના ઉપચારની વાત કરે છે ત્યારે તેઓ અલગ અલગ દ્રષ્ટિકોણ ધરાવે છે. Osteopaths માને છે કે શરીર એક આદર્શ સ્થિતિમાં છે જ્યારે બે પરિબળો પરિપૂર્ણ થાય છે: પ્રથમ, શરીરમાં મુક્ત વહેતા રક્ત પુરવઠો હોવો જોઈએ, અને બીજું, અસ્થિ અને સ્નાયુઓની સ્થિતિ વચ્ચેનો તકરાર સામાન્ય શરીર વિધેયોને અવરોધે છે અને રોગો તરફ દોરી શકે છે.

ઓસ્ટિઓપેથ હાડકાઓ તેમના તબીબી સાધનો તરીકે સારવાર કરે છે, ખાસ કરીને અસ્થિબંધન, સ્નાયુ, કંડરા અથવા અંગને દૂર કરવા માટે તેમને જુદા જુદા રીતે હેરફેર કરે છે. ઑસ્ટિયોપેથ્સ માને છે કે શરીરની સ્વ-હીલીંગ ક્ષમતાને સક્રિય કરવા માટેની ચાવી હાડકાના યોગ્ય ચાલાકીમાં છે. જો ઑસ્ટિઓપેથ્સ શરીરને સાજા કરવાના સાધન તરીકે હાડકાંને જોતા હોય, તો શિરોપ્રેક્ટર્સ સમગ્ર શરીરમાં રોગોને દૂર કરવા માટે કરોડરજ્જુ અને સાથી સાથે જોડાયેલા હોય છે. કરોડરજ્જુ શરીરની કેન્દ્રિય સંચાર સુવિધા છે, અને શરીરના અને વિવિધ અવયવો વચ્ચે કાર્યક્ષમ સંચારને સરળ બનાવવા માટે તમામ ચેતા કરોડ અને કરોડરજ્જુ સાથે જોડાયેલા છે. સતત પ્રવૃત્તિને કારણે, કરોડરજ્જુ જુદી જુદી દિશામાં પરિવર્તિત થઈ શકે છે, જે બિનકાર્યક્ષમ નર્વ સંચારને કારણે થાય છે જે શરીરના બાકીના ભાગમાં પીડા અને અન્ય સમસ્યાઓનો પરિણમે છે.

ઓસ્ટીઓપૅથ્સ અને શિરોપ્રેક્ટર વચ્ચેનો બીજો તફાવત તેમની હીલિંગ ક્ષમતામાં રહે છે. શિરોપ્રેક્ટર્સ તીવ્ર પીડા અને અસ્વસ્થતાને મટાડવા માટે જાણીતા છે, પરંતુ ઓસ્ટીઓપેથ્સ પાચન અથવા શ્વસનતંત્રમાં વધુ ગંભીર સમસ્યાઓ માટે સારવાર પૂરી પાડવા માટે જાણીતા છે. ઑસ્ટિયોપેથ શરીરની કુદરતી હીલિંગ પ્રક્રિયાને જાગૃત કરવા માટે ઘણી તકનીકોનો ઉપયોગ કરે છે, જેમ કે સંધાન, નરમ પેશી, સ્નાયુ કાર્ય અને મેનીપ્યુલેશન અથવા ગતિશીલતા. દર્દીના સાંધાને કાપીને ઓસ્ટીઓપેથ્સમાં એક સામાન્ય પ્રક્રિયા છે, અને એનાલેસીક અથવા પીડા-રાહત અસર છે.

શિરોપ્રેક્ટર, બીજી તરફ, માત્ર એક જ પ્રક્રિયાનું ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે જે તે ગોઠવણ તરીકે કાર્ય કરે છે.શિરોપ્રેક્ટર્સ કરોડરજ્જુને દબાણ કરે છે અને તેમને તેમના યોગ્ય સ્થાન પર પાછી લાવે છે. એડજસ્ટમેન્ટ ઘણા સત્રો લે છે, કારણકે અમુક ચોક્કસ કરોડરજ્જુ સંરેખિત હોવા છતાં, અનુગામી હાડકાને કોઈ ચોક્કસ સમય પછી અનુકૂળ ન પણ હોય અને ખોટી રીતે વર્તવામાં આવે. ઑસ્ટિયોપેથ્સ સામાન્ય રીતે શિરોપ્રેક્ટર્સ કરતાં વધુ તકનીકીઓનો ઉપયોગ કરે છે, પરંતુ તેનો અર્થ એ નથી કે તેઓ શિરોપ્રેક્ટર્સ કરતાં વધુ અસરકારક છે. તમે કયા પ્રકારનાં સારવાર માટે યોગ્ય છે તે નક્કી કરવા માટેનો એકમાત્ર રસ્તો એ છે કે તેઓ બંનેને પ્રયાસ કરી રહ્યાં છે, અને તે નક્કી કરવા માટે કે જે તમને સૌથી વધુ લાભ આપે છે.

સારાંશ:

1. ઑસ્ટિયોપેથ્સ અને શિરોપ્રેક્ટર એ જ ડાયગ્નોસ્ટિક ટેકનિક્સનો ઉપયોગ કરે છે, એટલે કે પેલેપશન અને અવલોકનો. એમઆઈઆર સ્કેન, પેશાબ ટેસ્ટ, લોહીના પરીક્ષણો, અને એક્સ-રે જેવા વૈજ્ઞાનિક માહિતી દ્વારા પણ તેમને મદદ મળે છે.

2 Osteopaths હાડકાઓ કારણ કે તેઓ માને છે કે હાડકાં હેરફેર દ્વારા તેઓ શરીર સ્વયં હીલિંગ પદ્ધતિ ટ્રિગર કરી શકે છે અને પીડા, અસ્વસ્થતા, અને સમગ્ર શરીરમાં પણ રોગો દૂર.

3 બીજી બાજુ, શિરોપ્રેક્ટર, બીમારીઓનો ઉપચાર કરવા માટે કરોડરજ્જુ અને કરોડરજ્જુ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે. યોગ્ય સંરેખણમાં કરોડરજ્જુને વ્યવસ્થિત કરીને, શિરોપ્રેક્ટર શારીરિક દુખાવાને રાહત આપી શકે છે.

4 ઓસ્ટિઓપેથ્સ હાડકાંને હેરફેરમાં વિશાળ તકનીકોનો ઉપયોગ કરે છે, અને પાચન અને શ્વસન રોગોને તેમજ સારવાર માટે પણ જાણીતા છે.